Brave Festival 2011 – Maska
Maska. Zamiast zasłaniać i ukrywać, w tym roku przybliży nam bogatą kulturę z różnych zakątków świata m.in. Bali, Sir Lanki, Burkina Faso czy Sardynii. Będzie ona tematem przewodnim tegorocznej, siódmej już edycji Brave Festival, która w dniach 2-8 lipca odbędzie się we Wrocławiu.
Co ukryli pod maską organizatorzy tegorocznej edycji? W jeden z festiwalowych wieczorów będziemy mogli podziwiać Mask of the Moon – grupę pochodzącą z Burkina Faso, która zaprezentuje taniec masek, odbywający się jedynie przy świetle księżyca. W tajemniczych maskach wykonanych z twardego drewna oraz strojach ważących ok. 30 kilogramów zobaczymy przedstawicieli sardyńskiego karnawału – Mamuthones. Wielobarwnym i niezwykle sugestywnym w wyrazie maskom tancerzy
z Bali towarzyszyć będą magnetyzujące publiczność ruchy dłoni oraz twarzy tancerek pochodzących z tej wyspy. – W tym roku przygotowaliśmy także wydarzenie specjalne. Będzie to koncert Blind Note, zespołu który tworzą muzycy z Armenii, Meksyku, Senegalu, Turcji, Belgii i Madagaskaru grający na tradycyjnych, regionalnych instrumentach. Poza wyjątkowymi brzmieniami tę eklektyczną grupę wyróżnia fakt, iż koncertują oni w kompletnej ciemności, chcąc zwrócić uwagę na problemy niewidomych i niedowidzących w krajach Trzeciego Świata. W takich też ciemnościach odbędzie się koncert podczas Brave Festival. – mówi Marek Mieleszko, producent festiwalu.
To tylko kilka przykładów tego, czego możemy spodziewać się od 2 do 8 lipca we Wrocławiu. Jak co roku, zgodnie z hasłem przewodnim festiwalu „Przeciw wypędzeniom z kultury”, organizatorzy będą walczyć o to, by ocalić od zapomnienia i przywrócić dumę tym, dla których kultywowanie własnych tradycji w XXI w. staje się coraz trudniejsze. – To festiwal nie o dziełach sztuki, ale o sztuce, dzięki której można ocalić i ochronić tysiące zapomnianych, porzuconych, osamotnionych kultur i ludzi – mówi Grzegorz Bral, pomysłodawca i twórca wydarzenia. Możemy więc liczyć na unikatowe spotkania z ludźmi z najdalszych zakątków świata, których tradycja szybciej zanika.
Brave Festival będzie towarzyszył jego młodszy brat – Brave Kids, w którym uczestniczyć będą dzieci z Ugandy, Rwandy, Norwegii, Wrocławia, a także uchodźcy z Czeczenii, Inguszetii i Romowie z Czech. Zgodnie z ideą Brave Kids do Wrocławia zostaną zaproszone dzieci pochodzące ze środowisk zagrożonych bezdomnością, z miejsc dotkniętych klęskami żywiołowymi i konfliktami społeczno-politycznymi. – Dzięki udziale w projekcie będą mogły udowodnić, że sztuka daje możliwość wyzwolenia z niszczących ograniczeń. Z dzieci ulicy, niechcianych, zapomnianych, głodnych, nienależących do nikogo, zamienią się w artystów, co nie tylko daje im zawód, ale pozwala być częścią grupy i uczy pracy ponad podziałami – mówi Iwona Frydryszak, koordynatorka projektu Brave Kids.
Rezerwujmy już teraz czas, bo w ciągu siedmiu festiwalowych dni czeka nas wiele koncertów, spektakli, pokazów filmowych, wystaw, spotkań z artystami oraz warsztatów.
GRZEGORZ BRAL
O 7. Edycji Brave Festival pod hasłem Maska
Jest taki japoński koan (zagadka): Pokaż mi swoją twarz przed narodzeniem się twoich rodziców.
No właśnie – jaką my właściwie twarz pokazujemy? Czy to jest Nasza Twarz? Skąd pochodzi Nasza Twarz? Dlaczego mamy taką, a nie inną? A może nasza twarz jest Maską, pod którą skrywa się tysiące naszych myśli, uczuć, miliony naszych wcześniejszych odrodzeń i wcieleń. Czy Nasza Twarz jest naszą twarzą? Czy istnieje w ogóle coś takiego, jaka Nasza Twarz?
Jest takie afrykańskie wierzenie mówiące o tym, że człowiek zakryty maską jest jak płód dziecka w łonie matki. Maska jest Matką. Czy zakrywając twarz Maską, naprawdę zakrywamy? Może jedynie onieśmielamy to, co jest wątłe, może okazujemy szacunek siłom przyrody znacznie mocniejszym od nas samych, może poprzez maskę odzyskujemy więzi z duchowością otaczającego nas świata?
Jest taka europejska codzienność, która nazywa się makijaż. To nieustannie zmieniana i odnawiana maska, ponieważ dzięki niemu nie jesteśmy sobą prawdziwymi, tylko takimi, jakimi chcemy, aby nas postrzegano. Makijaż to ucieczka od samego siebie, to podniesienie naszej atrakcyjności społecznej. Są twarze, które nieustannie coś skrywają oraz takie, które są szczere, otwarte, wyraziste.
W czasie zeszłorocznego Brave przysiadł się do mnie na trawie tancerz w masce z plemienia Nuna. Usiadł ciężko, jak zmęczone biegiem zwierzę, otarł się o mnie i miałem niejasne poczucie, że to nie człowiek w masce siedzi obok mnie, ale jakaś Istota zawarta pod maską. Indyjski tancerz Teyyam, kiedy jest już umalowany barwami bóstwa, zostaje postawiony przed lustrem i od tej chwili rozpoczyna się jego trans. Bóstwo wstępuje w tancerza poprzez malowniczą maskę. Różne plemiona afrykańskie identyfikują maski z duchami, przodkami, bóstwami, energiami, demonami, z siłami, które można do swojego życia zapraszać, ale których nie jesteśmy właścicielami. Maska bóstwa jest potężniejsza od człowieka.
Widzieliśmy setki masek, nie istnieje bowiem właściwie kultura tradycyjna jej pozbawiona. Maska i Rytuał to nieomal synonimy. Czy możliwe jest zrozumienie fenomenu maski? Nie sądzę. Można to jedynie opisywać, można się temu przyglądać. Pewna starożytna legenda mówi o tym, że przed tysiącami lat ludzkość nie była jedyną rasą zamieszkującą ziemię. Równolegle z ludźmi żyli herosi, giganci, bogowie, równolegle istniało wiele światów przenikających się wzajemnie. Czy Maski są pozostałościami innych wymiarów towarzyszących człowiekowi? Czy też są archaicznymi, nic nie znaczącymi artefaktami? Czy dziwaczne, nierealistyczne kształty Masek są jedynie dziełem ludzkiej wyobraźni, czy może jednak pokazują obecne gdzieś pomiędzy nami istoty? Może Maska symbolicznie reprezentuje tysiące różnych stanów i energii obecnych w człowieku? Na tegorocznym Brave Festival zobaczymy tancerzy, czarowników i aktorów różnych kultur zakładających maski, aby wejść w bardzo głęboki kontakt z własną duchowością: z drugiej strony pojawimy się my – Europejczycy doprowadzający do perfekcji chirurgię plastyczną, przemysł kosmetyczny, dający ludziom złudne poczucie nieśmiertelności lub przynajmniej długotrwałej młodości. Historia Maski to właśnie opowieść o niewiarygodnej rozpiętości ludzkich dążeń: od chęci przeniknięcia najtajniejszych obszarów duchowości do potrzeby zakwestionowania własnej kondycji. Maska jest wszędzie: w sztuce, w polityce, w życiu, w rytuale. Łatwiej zapytać: gdzie masek nie ma? Czy można spotkać twarz pozbawioną Maski? I co byśmy wówczas zobaczyli? Czy to może jest jak z kielichem św. Graala, do którego tylko nieliczni są w stanie zajrzeć, bo jeśli ktoś o zbyt nieczystym sercu zechciałby to uczynić – czeka go niechybna śmierć? Czy jesteśmy gotowi spojrzeć na twarz bez Maski? Zapraszam Państwa na tegoroczny Brave z nadzieją, że ponownie dotkniemy jednej z ludzkich tajemnic: sekretu zakładania Maski.
ANASTAZJA KORCZAK
O projekcie edukacyjnym Brave Kids
„Każde dziecko rodzi się wolne”. Patrzę na siebie i na moich bliskich. Jak dużo jest „nie mogę”, „za daleko” i „nie mam czasu”, a często też „nie mam siły”. Gdzie jest ta wolność? Ta, która pozwalała wciąż rozpoczynać od nowa? Jak często błyszczy we mnie niespożyta energia i wiara w to, że świat jest takim, jakim go sobie wymyślę? I ta ścieżka codziennych zmagań. Jak często idę na kompromisy? Czy nas da się jeszcze zmienić? Czy naprawdę można sobie dodać odwagi i wiary? I to jak często z braku odwagi nie zabieram głosu.
„Za cenę jednego pocisku rakietowego szkoła pełna głodnych dzieci mogłaby przez 5 lat wydawać codzienny posiłek południowy”. Czytam to i myślę, że nic nie można zrobić. Oddalam się od tego problemu i znowu, z braku odwagi, nie zabieram głosu.
Dzieciństwo milionów jest stale niszczone przez pracę ponad siły, różne formy maltretowania, zaniedbywania, wykorzystywania i przemocy. Codziennie zastanawiam się, kim będą ci ludzie.
W latach 90. ponad 100 milionów dzieci na świecie zmarło z chorób i głodu. Można było temu zapobiec za cenę dziesięciu bombowców Stealth lub za dwudniowe światowe wydatki na cele wojskowe. Jesteśmy przodkami przyszłych pokoleń. Każdy nasz krok będzie ich historią. Tak, jak kroki przeszłości codziennie depczą nam po piętach.
A potem do Wrocławia przyjeżdżają dzieciaki na Brave Kids i wiem, że będę wdzięczna każdemu z nich, do końca życia. W nich nie ma półśrodków. Jest wilczy głód doświadczania. Jest szczera ciekawość. One chłoną każdą nową rzecz szeroko otwartymi oczami! Chcę móc uczyć się od nich wszystkiego.
Te dzieci, które przyjeżdżają do Wrocławia, naprawdę żyją. I zmieniają świat.
Zapraszam.
EWA TIMINGERIU
O nowym projekcie Brave Volunteer
Rok 2011 został ogłoszony Europejskim Rokiem Wolontariatu. Z tej okazji słowo „wolontariusz” odmienia się przez wszystkie przypadki, promując określaną nim postawę. Pojawia się jednak w tak wielu kontekstach, że można się w tym wszystkim trochę zagubić.
Kim są te miliony wolontariuszy, o których czytamy na oficjalnej stronie ERW? Co ma wspólnego klaun rozbawiający dzieci w szpitalach z inżynierem budującym studnie w Sudanie? Co łączy pianistę koncertującego w osiedlowym klubie seniora i studentkę uczącą fotografii dzieciaki w brazylijskich slumsach? Otóż każdy z nich, tak jak wielu im podobnych, postanowił podzielić się swoim czasem, umiejętnościami i energią z innymi. Czemu? Po co? Pytania banalne, ale istotne. Motywacji wolontariuszy jest wiele: niektórzy pragną czuć się potrzebni, inni chcą konstruktywnie spożytkować swoją energię, mieć wpływ na otaczającą ich rzeczywistość, szukają przyjaciół, satysfakcji, marzą o podróżach. Inni chcą zdobyć nowe umiejętności i ciekawe doświadczenia, sprawdzić się w nowych sytuacjach, zdobyć pozytywne rekomendacje dla przyszłego pracodawcy lub wymarzonej uczelni, szukają swojej drogi życiowej, pragną przyczyniać się do realizacji bliskich im idei, rozwijać swoje zainteresowania… Te odpowiedzi można by mnożyć, a każda z nich jest dobra. Wskazuje na korzyści personalne wolontariusza. To jest wymiana i właśnie jej dwustronność jest najsolidniejszą podstawą wolontariatu. Jego fenomenem jest natomiast fakt, że w nieograniczonej różnorodności swoich form wolontariuszem może zostać każdy z nas. Każdy z nas ma coś, czym może się podzielić. To wreszcie od każdego z nas zależy, czy piękne hasła i idee wybrzmią i ucichną wraz z końcem Europejskiego Roku Wolontariatu, czy wypełnią się naszymi działaniami.
SEBASTIAN SROKA
O 6. Przeglądzie Filmowym Brave Festival
Program filmowy od dawna stanowi w pełni integralną i ważną część festiwalu Brave, a jego formuła, oparta na prezentacji filmów dokumentalnych o kulturowo-antropologicznej tematyce, każdego roku spotyka się z rosnącym zainteresowaniem widowni. Tegoroczny, 6. Przegląd Filmowy Brave Festiwal 2011, będzie się jednak nieco różnił od poprzednich edycji – nastąpi przede wszystkim otwarcie się na kino fabularne (po raz pierwszy w historii przeglądu) oraz wprowadzenie wyrazistego podziału na trzy wiodące cykle tematyczne.
Pierwszy z nich to BRAVE FOCUS, w którym będziemy się uważnie przyglądać kulturze danego kraju. Prezentowane w ramach tego cyklu filmy przybliżą widzom różnorodne zjawiska z odległych rejonów świata, dotyczące szeroko rozumianej kultury i tradycji. Nie ograniczamy się tylko do kina dokumentalnego. Zaprezentujemy widzom również − starannie dobrane pod kątem formuły festiwalu − antropologicznie zorientowane filmy, których fabuła traktuje o tradycjach, obrzędach i rytuałach z dalekich krain w kontekście współczesnych zagrożeń ciągłym postępem zachodnich wzorców kulturowych.
W tym roku cykl BRAVE FOCUS poświęcony zostanie Mongolii – krajowi, w którym fascynujący świat nomadów wraz z ich tradycyjnym, bliskim naturze stylem życia ściera się obecnie z modernizacją forsowaną przez tamtejsze władze, co pod wieloma względami przypomina procesy globalizacji. Warto podkreślić, iż planowana przez nas prezentacja filmów o Mongolii – która dla większości widzów wciąż pozostaje terra incognita – stanowić będzie pierwszy takiego rodzaju przegląd filmowy w Polsce.
Kolejnym cyklem projekcji jest BRAVE PEOPLE DOC. Fundamentalnym założeniem tej ubiegłorocznej inicjatywy jest prezentacja historii i działań ludzi odważnych: jednostek, które świadomie i niejednokrotnie samotnie podejmują wysiłek zmierzenia się z otaczającą je rzeczywistością. To opowieści o czynach dokonanych w imię obrony pewnych ideałów, wartości i tradycji oraz sprzeciwie wobec narzuconego wbrew ich woli sposobu życia.
Trzeci cykl, BRAVE CONTEXTS, bezpośrednio nawiązuje do głównego tematu tej edycji Brave – maski. Chcemy podejść do zagadnienia w sposób twórczy, uzmysłowić naszym widzom głębię tego tematu i ukazać niecodzienny kontekst kulturowy maski, dlatego każdego dnia festiwalu zaprezentujemy filmy, które w dość nietypowy sposób podejmują tę kwestię. Mamy nadzieję, że właśnie taki dobór pozwoli na spojrzenie na fenomen maski zupełnie inaczej niż dotychczas i okaże się świetnym audiowizualnym dopełnieniem głównego nurtu festiwalu.
Każdy z filmów ujętych w trzy cykle o wyrazistym charakterze jest przede wszystkim głosem na temat różnorodności oraz bogactwa kultury materialnej i duchowej człowieka we współczesnym świecie. Każdy z tych filmów to także opowieść i podróż, w którą chcemy zabrać naszych widzów – czyli wyraz tego, co od zawsze stanowiło o magii i sile kina. Wszystkie prezentowane utwory otrzymały wiele nagród na licznych festiwalach, spotkały się z uznaniem krytyki i widowni. Mamy nadzieję, że te projekcje dla każdego, kto odwiedzi 6. Przegląd Filmowy Brave Festival 2011, będą okazją do wielu satysfakcjonujących filmowych przeżyć. To jedno z najważniejszych założeń, które przy układaniu tego programu nam przyświecało.
Artyści Brave Festival 2011
KATHAKALI
Pełne przeobrażenie aktora
Pradawny język hinduskich mudr i kolorów
Kathakali to hinduska tradycja teatralna z pogranicza dramatu i tańca powołana do życia w VII wieku w Kerali. Nieodłącznym środkiem teatralnej ekspresji w tej tradycji są mudry (kanoniczne gesty dłoni) i ruchy gałek ocznych oraz makijaż. Historie Kathakali bazują na mitologicznych opowieściach z Ramajany, Mahabharaty i innych hinduskich eposów oraz na legendach. Z chwilą, gdy jego twarz zostaje pomalowana, aktor Kathakali nie jest dłużej sobą, a staje się postacią. To moment wykonywania makijażu jest czasem tej transformacji, a zajmuje od 3 do 5 godzin, w zależności od rodzaju postaci i stopnia skomplikowania charakteryzacji.
TOPENG PAJEGAN
Indonezyjski Mistrz I Made Djimat
Spektakl 10 wcieleń
Topeng Pajegan to najstarszy z typów Topeng (indonezyjskiej tradycji teatralno-tanecznej wywodzącej się z XVII wieku) – rodzaj monodramu, w którym aktor przy użyciu kilku różnych masek jest w stanie samodzielnie opowiedzieć wielowątkową i rozbudowaną historię. Niezwykle istotne jest tu doświadczenie i kunszt artysty, który musi przyciągnąć i utrzymać uwagę publiczności w pojedynkę. Na Brave Festival przyjedzie I Made Djimat, mistrz Topeng z Indonezji, który tej sztuki uczył się od 13 roku życia zaś członkinie organizacji artystycznej Tri Pusaka Sakti z Bali, zaprezentują Legong Kraton – jeden z najbardziej klasycznych kobiecych tańców balijskich. Wszystkim występom towarzyszyć będzie muzyka tradycyjnej < r />
MAMUTHONES
Procesja czarnych masek
Przedchrześcijański rytuał z Sardynii
Mamuthones e Issohadores to wyjątkowa tradycja karnawału sardyńskiego, właściwa wyłącznie dla Mamoiady – miasta w regionie Barbagia. Postawne postaci męskie przyodziane w duże kamizelki z owczej skóry, dźwigające na plecach do 30 sztuk bydlęcych dzwonków każda, których twarze skryte są za czarnymi drewnianymi maskami to Mamuthones. W tym rytualnym pochodzie biorą też udział mężczyźni w czerwonych kurtkach, Issohadores, którzy trzymając w dłoniach długie lassa asystują zamaskowanym postaciom w drodze przez miasto. Każdy krok Mamuthones odbywa się przy akompaniamencie ciężkich dzwonów, co potęguje uroczysty charakter procesji.
TOVIL
Lankijskie tańce demonów
Egzorcyzmy ludu Sinhala
Tovil – Tovil to określenie zbioru tradycyjnych lankijskich rytuałów leczniczych i egzorcyzmów. Istnieje wiele rodzajów Tovil: różnią się one pod względem formy i przebiegu, a zależą od specyficznych sposobów nękania człowieka przez demony. Jednym z najbardziej powszechnych na Sri Lance jest Sanni Yakuma, zwany też Daha Ata Sanni. Rytuał ten składa się z tańców 18 demonów (sanni) – z których każdy symbolizuje inne schorzenie. Podczas Sanni Yakuma tancerze w maskach różnych sanni zjawiają się kolejno na scenie. Każdy z nich identyfikowany jest jako jedna z 18 dolegliwości na podstawie maski właśnie, a także gestów i osobniczych tanecznych manieryzmów.
MASKI KSIĘŻYCA
Afirmacja nocy
Żywiołowy rytuał plemienia Bwa z Burkina Faso
Maski Księżyca, sumbo poa, zwane również „maskami tkanin” należą do rodziny Bihoun – griotów z plemienia Bwa zamieszkujących wioskę Bereba w prowincji Tuy na południu Burkina Faso. To rdzenne plemię liczy około 300 tysięcy członków i zamieszkuje tereny Burkina Faso i Mali. Taniec Masek Księżyca, jest jednak właściwy wyłącznie griotom z Bereba, którzy – jak wszyscy grioci pośród Bwa – odpowiedzialni są za muzyczną oprawę wszelkich ważnych wydarzeń plemiennych. Taniec ten wykonywany jest wyłącznie przy świetle księżyca i charakteryzuje się nieskrępowaną choreografią: wykonywane są skoki, akrobacje, salta i cały zespół improwizowanych ruchów. Wszystkim tym dynamicznym figurom towarzyszy śpiew chóru kobiet, rozwibrowane dźwięki bębnów oraz ksylofonu.
PLEMIĘ SAHARYIA
Ostatni rdzenny lud Radżastanu
Osobliwe formy animistycznego Rytuału
Saharyia (lub Saharia, Sahar, Seharyia) to rzadko już spotykane tak nieliczne rdzenne plemię, zamieszkujące wyłącznie tereny wschodniego Radżasthanu w północno-zachodnich Indiach. Jego członkowie, zwani również Ludźmi Lasu, są ostatnimi – odnotowanymi przez indyjskie władze – przedstawicielami struktur plemiennych w tamtych rejonach. Członkowie Saharyia na Brave Festival zaprezentują taniec Swang, niezwykle udramatyzowaną formę taneczną, której istota zasadza się na imitacji przy jednoczesnym akompaniamencie śpiewu i muzyki. Tancerze naśladują innych ludzi, bóstwa, demony, a nawet zwierzęta – wszelkie, różnorodne elementy świata realnego i nadprzyrodzonego.
BLIND NOTE
Wyostrzenie zmysłów
Wielokulturowy koncert w ciemnościach
Blind Note to projekt muzyczny belgijskiej wytwórni Muziekpublique, zrzeszający czołowych artystów sceny muzyki World. Zespół tworzy sześcioro niezwykle utalentowanych muzyków pochodzących z różnych krajów i specjalizujących się w grze na tradycyjnych instrumentach. Podstawą ich działalności są koncerty na żywo, podczas których muzycy oraz publiczność pogrążeni są w ciemności, co umożliwia zintensyfikowanie doznań płynących z obcowania z czystym pięknem muzyki. Innym, symbolicznym wymiarem takiej niecodziennej formy występu jest charytatywny charakter działalności grupy Blind Note – wspiera ona europejską organizację Light for the World („Światło dla świata”), zajmującą się poprawą warunków życia osób niewidzących i niedowidzących oraz dotkniętych innymi niespełnosprawnościami w krajach rozwijających się, głównie w Afryce.
BE-BEING
Przebudzenie tradycji
Koreańska maska w minimalistycznej odsłonie
Be-Being to zespół utworzony w 2007 roku przez siedmiu koreańskich muzyków, zajmujących się na co dzień działalnością artystyczną w bardzo różnych dziedzinach: popularnej muzyce współczesnej, tańcu nowoczesnym, koreańskiej muzyce tradycyjnej czy filmowej. Grupa zajęła się eksplorowaniem tamtejszej tradycji sztuk widowiskowych i muzyki w celu wypracowania nowej, uwspółcześnionej formy. Yi-myun-gong-jak, z którym Be-Being wystąpi na tegorocznym Brave Festival, to multimedialny projekt poświęcony masce oraz tradycji jej użycia w muzyce i sztukach performatywnych Korei.
BALLAKÉ SISSOKO & VINCENT SEGAL
Wirtuozi kory i wiolonczeli
Sztuka muzycznej konwersacji
Wirtuoz gry na korze Ballaké Sissoko i wiolonczelista Vincent Segal do perfekcji opanowali sztukę muzycznej konwersacji, opartą na porozumieniu i uważnym traktowaniu drugiego muzyka. Znajomość muzyków, która później przerodziła się w przyjaźń, nawiązana została w wytwórni Label Bleu, dla której obaj nagrywali. Muzyczne ścieżki Sissoko zbiegały się z dorobkiem Taj Mahala lub pianisty Ludovica Einaudi, podczas gdy Segal bywał akompaniatorem, aranżerem czy też producentem takich wykonawców, jak Cesaria Evora, -M-, Blackalicious, Piers Faccini, Sting czy Marianne Faithfull. Obaj muzycy zakorzenieni są w wielowiekowej tradycji – u Sissoko to tradycja griotów Mandinka, u Segala szkoła klasyczna.
REZA MAZANDARANI
Poezja i improwizacja
Zakazane pieśni dawnej Persji
Reza Mazandarani – irański muzyk i wykonawca poezji improwizowanej, któremu towarzyszy wokalistka Malihe Moradi oraz instrumentaliści grający na tradycyjnych perskich instrumentach takich jak Santoor, Kamancheh, Tombak czy Shoorangiz. Wykonywany na Brave Festival koncert będzie składał się z części improwizowanej oraz prezentującej wcześniej przygotowane przez muzyków kompozycje.
MARCIN JARNUSZKIEWICZ
„Homework” (z cyklu Prace domowe)
Suita na aktora i lalkę
Homework ( z cyklu „Prace domowe”) Marcin Jarnuszkiewicz – Marcin Jarnuszkiewicz to scenograf i reżyser teatralny. Urodził się w 6 marca 1947 roku w Warszawie. W 1973 roku ukończył Wydział Architektury Wnętrz warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Później studiował na Wydziale Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie pod kierunkiem profesora Bohdana Korzeniewskiego. Dyplom uzyskał w 1981 roku. W teatrze debiutował w 1974 roku. „Homework” rodzaj suity na aktora i lalkę. Z relacji między nimi rodzą się świadectwa wielkości uczuć właściwych człowiekowi. Celem przedstawienia jest stworzenie widzom okoliczności sprzyjających przywołaniu i przeżyciu ich własnej duchowości, duchowego wymiaru ludzkiego istnienia.
TEATR PIEŚŃ KOZŁA. MAKBET
Teatr Pieśń Kozła należy do znaczących przedstawicieli nowej polskiej awangardy teatralnej ostatnich lat. Jest międzynarodowym zespołem, który współtworzą aktorzy ze Szwecji, Norwegii, Wielkiej Brytanii, Francji i Polski. Swoją pracą pedagogiczną oraz corocznie organizowanymi warsztatami przyciąga aktorów i reżyserów z całego świata. Założony w 1996 przez Annę Zubrzycką i Grzegorza Brala, kontynuuje długą drogę polskiego teatru laboratoryjnego. Macbeth, którego zobaczymy na tegorocznym Brave Festival jest owocem współpracy z Royal Shakespeare Company. Stanowi on próbę odkrycia muzyczności w poezji Szekspira i odnalezienia korzeni tragedii.
Brave Kids 2011
MIZERO – RWANDA
sześć dzieci w wieku 12-15 – lider Jean-Paul Samputu
Organizacja Mizero, której nazwa w języku kinyarwanda oznacza ‘nadzieję’, została założona w 2006 roku przez Jeana Paula Samputu, uznanego muzyka i aktywisty na rzecz pokoju. Zajmuje się ona wspieraniem setek dzieci osieroconych w wyniku ludobójstwa w Rwandzie w 1994 roku.
BIBLIOTEKA ŚWIATOTEKA – WROCŁAW
czwórka dzieci w wieku 10-16 (dołączą do nich dzieci z rodzin goszczących)- Iga Ławniczak
„Światoteka” to jedna z inicjatyw programu Partnerstwo dla Dzieci rozwijanych przez Fundację Wspólna Droga. Dzieci uczestniczą w różnych zajęciach plastycznych, kursach fotograficznych, filmowych, korzystają z komputerów i internetu, itp. Wrocławska „Światoteka” została powołana do życia dzięki współpracy Fundacji Wspólna Droga, Dolnośląskiej Biblioteki Publicznej we Wrocławiu oraz Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów i Animatorów KLANZA – Oddział we Wrocławiu.
BRAEKDANCE PROJECT – UGANDA
sześcioro dzieci – Abraham „Abramz” Tekya
Od 2006 roku Breakdance Project Uganda (BPU) działa na rzecz zniesienia barier społecznych, kulturowych, gospodarczych i politycznych poprzez hiphop. Organizacja oferuje bezpłatne zajęcia breakdanc’a wszystkim zainteresowanym.
STOWARZYSZENIE PRAKTYKÓW KULTURY
(CZECZENIA, INGUSZETIA) WARSZAWA
ośmioro dzieci – Nela Brzezińska
W tym roku będziemy gościć tę samą grupę co w ubiegłym roku. Będą to dwie rodziny – Inguszy i Czeczenów. Dodatkowo w Brave Kids ma uczestniczyć jedna dziewczyna, która przyjedzie, jeśli jej rodzinie uda się wywalczyć pozwolenie na pobyt stały w Polsce. Na razie otrzymali negatyw i są zmuszeni opuścić Polskę i wrócić do Rosji.
MINIMERCI – CZECHY
dwanaścioro dzieci romskiego pochodzenia (z getta w Brnie)
Zespół Merci to taneczna grupa młodzieżowa, która istnieje od 2001 roku. Dzięki nauczycielce tańca – Monice Balogovej dwa lata temu powstała grupa MiniMerci, do której należą dzieci w wieku od 3 do 13 lat. To właśnie one są uczestnikami Brave Kids 2011. Dzieci ćwiczą w centrum Zábrdovice, w którym organizowane są zajęcia dla młodych ludzi z tzw. brnieńskiego Bronxu, nazwanego przez Romów „Kalo foros” – „Czarne miasto”. Mieszka w nim 10 000 Romów. Takie otoczenie nie sprzyja wychowaniu dzieci, które większość czasu spędzają na ulicy i stają się ofiarami lub podmiotami przestępstw. W związku z niską motywacją dzieci do nauki, powstał w centrum Zábrdovice program douczania. Do centrum przyciągnąć ma dzieci właśnie udział w zajęciach z tańca w ramach MiniMerci. Jeśli dziecko nie było w szkole, to nie ma zadań domowych. Nie może zatem skorzystać z programu douczania, a tym samym tańczyć w MiniMerci.
ALDEBARAN – NORWEGIA
sześć dziewczyn w wieku 11-16 – lider Robert Emil Berge
Robert założył zespół w 2005 roku w Skien, mieście złożonym z 50 000 mieszkańców po tym jak ukończył studnia w Pieśni Kozła . Jest to miejsce urodzenia Henrika Ibsena. Dzieci nie są poddawane żadnej selekcji, więc do grupy może dołączyć każdy. Obecnie zespół liczy 13 osób, głównie dziewczynek. Używają różnych technik teatralnych, a także elementów żonglerki czy tańca.
THE GAZA MONO-LOGUES
(ASHTAR THEATRE)
STREFA GAZY (AUTONOMIA PALESTYŃSKA)
sześcioro dzieciaków w wieku 14-16
„Monologi z Gazy” to emocjonalna podróż przez doświadczenie i perspektywę dzieci, które stały się ofiarami wojny na przełomie 2008 i 2009 roku w Strefie Gazy. Izraelski atak na Strefę na przełomie 2008/2009 roku w ramach tzw. Operacji Płynny Ołów, której celem była likwidacja członków i zniszczenie infrastruktury Hamasu, doprowadziła w konsekwencji w ciągu 22 dni do 1380 ofiar śmiertelnych, w tym 431 dzieci. Te, które przeżyły do dziś muszą radzić sobie z traumą i żyć w odciętym od reszty świata, najbardziej zaludnionym skrawku na ziemi. The Gaza Mono-Logues czyli „Monologi z Gazy” to inicjatywa palestyńskiego ASHTAR Theatre z Jerozolimy. Przez pierwsze trzy miesiące po wojnie dzieci koncentrowały się wokół wyrażenia swojego bólu, marzeń, nadziei, lęków. Ta praca doprowadziła do narodzin Monologów, które stanowią teatralną biografię 30 dzieci. 17 października 2010 odbyła się pierwsza publiczna prezentacja. Rankiem dzieci z Gazy wystąpiły u wybrzeża Morza Śródziemnomorskiego puszczając na wodę papierowe łódki, gdzie znajdowały się spisane monologi.
Źródło: www.bravefestival.pl
